اللّه » و اسماء اهل بيت آن حضرت را ديد كه بر عرش نوشته است ، چون روح به نافش رسيد پيش از آنكه به قدمها رسد خواست برخيزد نتوانست ، به اين سبب حق تعالى فرموده است : خُلِق الْإِنْسان مِن عَجَل « 1 » يعنى آفريده شده است انسان از تعجيل كردن در امور « 2 » . از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : روح صد سال در سر آدم بود ، و صد سال در سينهء او ، و صد سال در پشت او ، و صد سال در رانهاى او ، و صد سال در ساقهاى او ، و صد سال در قدمهاى او ، چون آدم عليه السّلام درست ايستاد ، خدا امر نمود ملائكه را به سجود ، و اين بعد از ظهر روز جمعه بود ، پس در سجده بودند تا وقت عصر ، آدم از پشت خود صدائى شنيد به تسبيح و تقديس الهى مانند صداى مرغان ، گفت : پروردگارا اين چه صداست ؟ فرمود : اى آدم اين تسبيح محمّد عربى است كه بهترين اوّلين و آخرين است ، سعادت براى كسى است كه او را متابعت و اطاعت نمايد ، و شقاوت براى كسى است كه او را مخالفت نمايد ، بگير اى آدم عهد مرا و مسپار او را مگر به رحمهاى پاكيزه از زنان عفيفه و طيّبه ، و صلبهاى پاكيزه از مردان پاك . آدم گفت : پروردگارا به سبب اين مولود شريف شرف و بها و حسن و وقار مرا زياده گردانيدى ، پس حق تعالى از طينت يك دندهء آدم حوّا را آفريد ، و خواب را بر آدم مستولى گردانيد ، چون بيدار شد حوّا را نزد بالين خود ديد گفت : تو كيستى ؟ گفت : منم حوّا خدا مرا براى تو خلق كرد ؛ گفت : چه نيكو است خلقت تو ، حق تعالى وحى نمود به سوى آدم كه : اين كنيز من است و تو بندهء منى ، شما را آفريده‌ام از براى خانه‌اى كه نام آن بهشت است ، مرا به پاكى ياد كنيد ، و حمد و سپاس من بگوئيد ؛ اى آدم خواستگارى كن حوّا را از من و مهرش را بده ، آدم گفت : پروردگارا مهر او چيست ؟ فرمود : مهرش آن است كه صلوات فرستى بر محمّد و آل محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ده مرتبه ، گفت : خداوندا پاداش تو بر اين نعمت اين است كه تو را سپاس و شكر كنم تا زنده‌ام ، حوّا را تزويج نمود ؛ قاضى ، خداوند عالميان ؛ و عقدكننده ، جبرئيل بود ؛ و گواهان ، ملائكهء مقرّبين ، ملائكه در عقب آدم

--> ( 1 ) سورهء انبياء / آيهء 37 . ( 2 ) بحار الأنوار 15 / 27 .